Κώστας Βραχνός
Πώς τόσο αιφνιδίως χάθηκε η ευγένεια τριγύρω και αναμεταξύ μας; Μα, πού πήγε η αιδημοσύνη; Την τρομερή αλλαγή πιστοποιούμε ακόμα κι εμείς οι για την ώρα κάπως νεότεροι, εμείς που δεν γνωρίσαμε παρά μόνον ορισμένες ύστατες εκδηλώσεις της: την τήρηση κάποιων προσχημάτων, το παλιό καλό τακτ, την ακρίβεια στα ραντεβού, τον πληθυντικό αριθμό, την αυτονόητη παραχώρηση θέσης, τις ώρες κοινής ησυχίας, έννοιες όπως κοσμιότητα και κομψότητα, τις μικρές επισημότητες και τα ανώδυνα εθιμικά πρωτόκολλα, την αναμονή και την πρόποση στο τραπέζι, τις φιλόφρονες συστάσεις, το κράτημα της θύρας τη σεμνολογία και τη χαμηλοφωνία, την υπομονή στον διάλογο και παντού, την τάξη στη σχολική αίθουσα, την ευπρέπεια στους δημόσιους χώρους, τη μειλίχια οδήγηση, την ιπποσύνη προς τις γυναίκες -και όχι μόνο—, την χείρα βοηθείας, τον εξυπηρετικό μπάρμαν, το «από καλή οικογένεια», το «με συγχωρείτε», το «ευχαριστώ», το «παρακαλώ» και το «με τις υγείες σας», το καλωσόρισμα και την κατευόδωση, το «χαίρετε» στο ασανσέρ, το αγουροξυπνημένο χαμόγελο, την ερυθρίαση, την αμηχανία, τον ξερόβηχα.
- 05-10-2011 17:31 |109.242.93.xxx| kagelarios
ευχαριστουμε για το αρθρο. μερικες φορες οι, κατα καποιο τροπο, "ευγενεις", αισθανομαστε μονοι.
- 08-10-2011 13:30 |65.94.124.xxx| Ανώνυμος - Ευγένεια ή φιλότιμο;
Η ευγένεια στηρίζεται στο ατομικό συμφέρον και γνωρίζει καλά ότι εξυπηρετείται από το συλλογικό συμφέρον. Το φιλότιμο στηρίζεται στην αυτο-κένωση, στην αρετή, και στην ελευθερία. Η ευγένεια ωχρεί μπροστά στο φιλότιμο. Όταν όμως λείψει η συλλογική άσκηση της ευγένειας, σε τι χρησιμεύει η ίδια η ευγένεια; Εκεί χάνεται. Είναι δεσμευμένη στη χρησιμοθηρία. Πως θα ανακτήσουμε το φιλότιμ; Αυτό είναι το ζητούμενο.
- 08-10-2011 14:17 |85.72.114.xxx| Γιώργος Καστρινάκης - Οίστρος εναντιώσεων
Οφείλω να καταθέσω την επιφύλαξή μου μπροστά σε μια προσέγγιση που (κατ’ ουσίαν) κηρύσσει τον… πόλεμο του φιλότιμου κατά της ευγένειας.
Ένα – στην πραγματικότητα – εμφύλιο πόλεμο.Κι ομολογώ το, έτι περισσότερο, μούδιασμά μου όταν τέτοιες αψίκορες εναντιώσεις, εκδηλώνονται μέσα από έναν λαό ο οποίος διατηρεί ασίγαστη ενάργεια… εμφυλίων αλληλοαποκλεισμών.
- 11-03-2012 19:21 |217.249.234.xxx| gea
Πόσα χρόνια υπήρξα έτσι ευγενική, καλοπροαίρετη, φιλόξενη, ανιδιοτελής! Ποτέ δεν είπα όχι σε άνθρωπο σε μια ανάγκη κι ας ήτανε κιόλας "εχθρός" μου. Το αποτέλεσμα; Απαξίωση, η καλοσύνη και η ευγένεια θεωρήθηκαν ξανά και ξανά ανοησία και σημάδι ασημαντοσύνης, με το σκεπτικό "για να τρέχει αυτή, δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει." Επίσης εκμετάλλευση, κάνανε τη δουλειά τους μόνο.
Σήμερα δυστυχώς οι κοινωνίες λειτουργούν με εγωισμό, συμφεροντολογισμό και ανταγωνισμό. Μετά από χ τραυματικές εμπειρίες και για να προστατεύσω τον εαυτό μου από τις συνεχείς ήττες, κραταω μια υγιειή απόσταση από όλους και από όλα.
Δεν υπάρχουν πια ευγενικοί άνθρωποι, κι αν και δεν είναι όλοι φυσικά κακοί, οι περισσότεροι είναι απλά αδιάφοροι για ότι βρίσκεται έξω από την σφαίρα του εγώ τους.
Η γεννιά των παιδιών μου ονομάζει "θύματα" τα καλά και ευγενικά παιδιά, αυτά τα λίγα που υπάρχουν ακόμα. Δεν τα ονομάζει δε μόνο έτσι, συχνά αυτά τα παιδιά είναι και στόχος μόμπιγκ, γιατί η ευγένεια και η καλοσύνη ισοδυναμούν με αδυναμία.
Θυμάμαι με πόση ευγένεια και αφέλεια ξεκίνησαν τα παιδιά μου τη ζωή τους και πόσο γρήγορα αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν για να μην γίνουνε τα κορόιδα και ακόμα χειρότερα για να μην γίνουνε θύματα. Λογικό είναι ότι έχουνε μερικές ακλόνητες αρχές, με πρώτη αυτήν να μην κάνουνε στους άλλους ποτέ αυτό που δεν θα θέλανε να τους κάνουνε οι άλλοι. Αλλά η πίστη στον συνάνθρωπο και η εμπιστοσύνη πήγανε προ καιρού περίπατο.
Προσωπικά όμως δεν νομίζω πως παλιότερα ήτανε τα πράγματα καλύτερα, απλά κάποτε ο κόσμος κρατούσε ακόμα τα προσχήματα, ένιωθε πότε μια πράξη του δεν ήτανε σωστή και δεν τολμούσε να την διαπραγματευτεί ανοιχτά. Πράγματα για τα οποία κάποτε θα ντρεπόμασταν, έγιναν τώρα αυτονόητα, αν όχι κιόλας και του σαλονιού.
- 11-03-2012 20:25 |85.72.114.xxx| Γιώργος Καστρινάκης - Η επινόηση του πραγματικού
«Θυμάμ αι με πόση ευγένεια και αφέλεια ξεκίνησαν τα παιδιά μου τη ζωή τους και πόσο γρήγορα αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν για να μην γίνουνε τα κορόιδα και ακόμα χειρότερα για να μην γίνουνε θύματα. […] Η πίστη στον συνάνθρωπο και η εμπιστοσύνη πήγανε προ καιρού περίπατο.»
Αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «απώλεια της εφηβείας» είναι ένα τ ρ ο μ α κ τ ι κ ή ς_ έ κ τ α σ η ς_ και τ ρ ο μ α κ τ ι κ ο ύ_ β ά θ ο υ ς_ φαινόμενο, στο οποίο βεβαίως δεν θα ενσκύψει ποτέ η κοινωνιολογία μας – ούτε, πχ, θα ερωτηθεί σε καμμιά του συνέντευξη ο κ. Ράμφος:
Η δημόσια συζήτηση επιτρέπεται να αναφέρεται μόνο στα προβλήματα, εκείνα, για τα οποία ο κυρίαρχος λόγος κ α τ α φ έ ρ ν ε ι ακόμα να διασπείρει ψευδαισθητικές απαντήσεις.Το Τσάκισμα της Εφηβείας, ωστόσο, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αυταπάτες: Είναι μια πραγματικότητα που αδυνατεί να εξωραϊσθεί – η μόνη, οπότε, διέξοδος που απομένει (σε επίπεδο “υψηλής θεωρίας”) είναι αυτή να κατασκιασθεί.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
Πολύ ωραίο το άρθρο σας κ. Βραχνέ. Ομολογώ την συνενοχή μου σε όσα ευστόχως περιγράφετε... Θα ήθελα μόνο να ήταν πιο ευκρινής η διάκριση των 'καλών τρόπων' ενός αστού με την αληθινή εσωτερική ευγένεια της ψυχής.