Διονύσης ΠαπαχριστοδούλουΔυστυχώς αυτό το μεγάλο γεγονός, η ενανθρώπιση του Όντος, και η παροχή στον άνθρωπο της δυνατότητας ενώσεως μαζί Του σε βαθμό που να γίνει η «Ζωή Του ζωή μου», σε βαθμό που να μεταλλαχθεί η ζωή του θνητού και να γίνει αιώνια ακόμη και άναρχη έχει κρυφτεί μέσα στο θρησκευτικό περιτύλιγμα και έχει χάσει το δυναμισμό του.
Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια. Κάθε άνθρωπος έχει την εγγενή, λόγω της πτώσης, έπαρση και έχει την τάση να θεωρεί, ότι αυτός ξέρει καλύτερα. Όταν αυτή η εγγενής έπαρση αποκτήσει μεταφυσικό υπόβαθρο, επειδή κάθε θρησκευτική ιδεολογία είναι υποτίθεται θεόπνευστη, τότε «καίγεται» ο καημένος ο εγκέφαλος, ο θνητός αποτρελαίνεται και είναι έτοιμος να θυσιάσει και να θυσιαστεί για κουραφέξαλα. Ο Χριστός δεν ήρθε να ιδρύσει μια καινούργια θρησκεία, έστω την καλύτερη, ήρθε να απαλλάξει τους θνητούς από την ανάγκη του θρησκεύειν. Ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Ουρανό και αναζητάει θεούς και δαίμονες από φόβο, λόγω του φόβου του θανάτου. Ο Χριστός ήρθε για να μας ελευθερώσει από τον θάνατο, ήρθε να μας προσφέρει ζωή αιώνια, την Ζωή Του, τον Εαυτό Του. Νίκησε τον θάνατο και αναλήφθηκε, ανέβασε την ανθρώπινη φύση στον χώρο του ακτίστου, όχι ως τέταρτο όν μέσα στην Αγία Τριάδα αλλά ως σώμα Του, ως σώμα του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Υιού και Λόγου του Θεού. Δυστυχώς αυτή η ασύλληπτα μεγαλειώδης πραγματικότητα, δυνατότητα, έχει ξεχαστεί, έχει κουκουλωθεί, σχεδόν έχει πνιγεί κάτω από το περιτύλιγμα της θρησκείας του Χριστιανισμού.
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, γιόρταζαν ότι γιόρταζαν που συνέχεια εκείνων των εορτών τους είναι τα σημερινά μας καρναβάλια αλλά εκείνοι δεν γιόρταζαν απλώς για χαβαλέ. Μεταμφιέζονταν για να προσφέρουν λατρεία στους θεούς του έρωτα, για να ενωθούν με τον Έρωτα. Και για να «σπάσουν» τα φρένα της λογικής και της όποιας ηθικής χρειάζονταν την μάσκα, το προσωπείο, για να απαλλαγούν από το σκληρό, άκαμπτο, νεκρό, προσωπείο της ηθικής, της ελεγχόμενης από την λογική συμπεριφοράς. Δεν έκαμναν χαβαλέ παρελάσεις αλλά ΕΡΩΤΑ. Η Εκκλησία του Χριστού χρησιμοποίησε την μεταμφίεση. Ντύνει τους «εις τύπον και τόπον Χριστού» επισκόπους Της και τους αντ’ αυτών ιερείς στα μαύρα για να μας θυμίζει ότι στον κόσμο, στην καθημερινότητα μας, στον μεταπτωτικό μας χρόνο, κυριαρχεί ο θάνατος, η φθορά και ο θάνατος, το σκοτάδι, η μαυρίλα. Αντίθετα μέσαστον ναό, την ώρα της θείας Λειτουργίας φοράνε χρυσοποίκιλτα άμφια, λαμπερά, γιατί τότε συμβαίνει μια θαυμαστή τομή στον χρόνο, γιατί τότε μπολιάζεται ο χρόνος με αιωνιότητα, τότε οι θνητοί έχουν την ευκαιρία να περάσουν μια-δυο ώρες μέσα στη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Χρησιμοποίησε η Εκκλησία του Χριστού τη μεταμφίεση αλλά όχι και την μάσκα γιατί ήθελε να φαίνεται το πρόσωπο του θνητού, να φαίνεται το πρόσωπο του φέροντος το Πρόσωπο, του φέροντος τον Άκτιστο, του φέροντος τον Χριστό, για να φαίνεται ο Χριστός!
πηγή: http://dip88.blogspot.com/2012/01/30-1-2012.html- 31-01-2012 23:38 |178.200.92.xxx| Ο Λούμπεν
Η φράση: "α φαίνεται το πρόσωπο του φέροντος το Πρόσωπο, του φέροντος τον Άκτιστο, του φέροντος τον Χριστό, για να φαίνεται ο Χριστός!" δεν σε ενοχλεί πάντως.
-
Και κάτι ακόμη που ήθελα να προσθέσω πάνω στην φράση: «στη Δύση ... αναπτύχθηκε η ανθρωποκεντρική καλλιέργεια του εγωτικού ατόμου».
Όποιος υιοθετεί και ασπάζεται και ενστερνίζεται τη λογική της διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου μειώνει την πιθανότητα να γνωρίσει, να διδαχθεί τα δικαιώματα του Θεού. Όποιος εστιάζει στην ατομική του ευδαιμονία, όποιος αποφασίζει ότι σκοπός της ζωής του είναι η καλοπέραση του εαυτούλη του, στερεί από τον εαυτό του τη δυνατότητα να ανοιχτεί στον ωκεανό, στο πανηγύρι της περιπέτειας της αναζήτησης του θελήματος του Θεού. Όποιος αγωνίζεται για τα δικαιώματα του ως άτομο, στερεί από τον εαυτό του το δικαίωμα να απελευθερωθεί από τη μίζερη πραγματικότητα του ατόμου, του ζώου, της κτηνώδους ή δαιμονιώδους ζωής. Στερεί τον εαυτό του από τη δυνατότητα να ενωθεί με το Ον, με Τον μόνο Όντα, με το Πρόσωπο. Ο άνθρωπος πραγματώνεται όχι όταν ικανοποιεί τα θελήματα και τις επιθυμίες του, όχι όταν εκπληρώνεται η αφελής ευχή, «ότι επιθυμείς», αλλά όταν θεραπεύεται αυτή η ίδια η επιθυμία του, όταν θεραπεύεται το πρωτοπαθές εν ημίν θέλημα, όταν ανοίγει η καρδιά του και συντονίζεται με το θέλημα του ουράνιου Πατέρα κατά το παράδειγμα του Ενανθρωπίσαντος, ο Οποίος δεν ήρθε για να μας πει τα δικά Του, αλλά για να μας αναγγείλει, για να φανερώσει την Αλήθεια «ην ήκουσε παρά του Θεού», ήρθε από υπακοή και για να υπακούσει στο θέλημα του Πατέρα και να μας διδάξει, αυτό να επιθυμούμε, αυτό να ζητάμε κι εμείς, «Πάτερ ημών … γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης», όπως στον κτιστό ουρανό – μεταξύ των αγγέλων, όπως στον άκτιστο Ουρανό – εντός της Αγίας Τριάδος, έτσι και επί της γης – στο τετραδιάστατο χωροχρονικό συνεχές, στο σύμπαν μας. Το πρωταρχικό δικαίωμα του ανθρώπου είναι η θέωσή του, η πραγμάτωση, η ολοκλήρωση της λογικότητάς του, η αποκατάσταση του κατ’ εικόνα, η επίτευξη του καθ’ ομοίωσιν, η ένωση του με τον Υιό και Λόγο του Θεού.
-
«… χαρακτηρίζονται υποτιμητικά ως δυσλεξικά»:
Στα σχολεία μας καλλιεργούμε και αξιολογούμε σχεδόν αποκλειστικά τις λειτουργίες μόνο του αριστερού ημισφαιρίου, μόνο τη λεκτική σκέψη. Αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, το ότι έχουμε καταντήσει ακόμη και το μάθημα της Πληροφορικής, θεωρητικό και καλούνται οι μαθητές, ακόμη και σ’ αυτό το μάθημα, να αποστηθίζουν θεωρητικές γνώσεις!«Το σύνδρομο της δυσλεξίας παρουσιάζει μια μεγάλη ποικιλία συμπτωμάτων. Για το λόγο αυτό οι ειδικοί σε κάθε κλάδο δίνουν διαφορετικούς ορισμούς. Το να έχεις δυσλεξία δεν σε κάνει μεγαλοφυΐα, αλλά είναι καλό για την αυτοεκτίμηση όλων των δυσλεξικών να γνωρίζουν ότι το μυαλό τους δουλεύει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δουλεύουν και τα μυαλά των μεγαλοφυϊών ανθρώπων. Αν οι βασικές τους ικανότητες δεν καταπιεστούν, ανατραπούν ή καταστραφούν από γονείς ή εκπαιδευτικούς, καταλήγουν να έχουν ευφυΐα ανώτερη του φυσιολογικού και ασυνήθιστα δημιουργικά ταλέντα.
Η λεκτική σκέψη ακολουθεί τη δομή της γλώσσας και τη γραμμικότητα του χρόνου. Η μη-λεκτική σκέψη είναι πολύ πιο γρήγορη. Όταν χρησιμοποιούμε τη μη-λεκτική σκέψη, σκεφτόμαστε μέσα από τις νοητές εικόνες των εννοιών. Οι εικόνες είναι σαν τρισδιάστατες ταινίες που επιστρατεύουν πολλές από τις αισθήσεις μας. Η διαδικασία είναι πολύ γρηγορότερη από τη λεκτική σκέψη. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν το μη-λεκτικό τρόπο σκέφτονται 400 με 2.000 φορές γρηγορότερα». Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ».
-
«ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ»: http://dip88. blogspot.com/2009/09/blog -post_5785.html
Ωραίος λόγος!
Τα λέει απλά, ξεκάθαρα και θεολογημένα: για τον Θεό και τον άνθρωπο, πώς αυτός γίνεται καθολικός, ενοποιώντας το λογικό και το ποιητικό του στοιχείο, τον νου και το αίσθημα, πώς γίνεται πρόσωπο, ενούμενος με τον Θεάνθρωπο και θανατώνοντας ό,τι επίκτητο έχτισε εγωιστικά, ποιες είναι η παιδεία και η μη θρησκεία που οδηγούν σ' αυτό, η παιδεία και η Αποκάλυψη πού οι Τρεις Ιεράρχες βίωσαν "γνωστῶς καὶ εὐαισθήτως", δίδαξαν, διέδωσαν και διαδίδουν και μετά την κοίμησή τους.
Ένα μικρό ταρακούνημα αλλά και ευφρόσυνο ἀγγελμα (ευαγγέλιο) στα χρόνια της συγχύσεως που ζούμε.