Αντίφωνο

Φτάνει πιὰ μὲ μαρξισμοὺς καὶ κοινωνιολογίες τοῦ ’50…Τελειώσαμε μὲ τὰ ἰδεολογήματα…

Τὸ καυστικὸ σχόλιο , ἂν μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε καὶ ἔτσι , δὲν ἀναφέρεται στὸν μακαριστὸ Κ. Ἀξελὸ ἀλλὰ σὲ αὐτὸν ποὺ τοῦ ἀπευθύνει τὶς ἐρωτήσεις , ποὺ γιὰ κάθε 3 τοῦ κουβέντες οἱ 4 εἶναι γιὰ τὸν Μάρξ…

βαρέθηκα.κατι καινούργιο?τίποτα?

Το σημαντικο ειναι να καθαρισουμε την σκεψη μας και την γλωσσα μας απο την μαρξιστικο και την ωφελιμιστικο τροπο σκεψης.Θα πρεπει,ακομα,να σκεφτουμε ποσο σοβαρα μας επηρεαζουν ολα αυτα τα μαρξιστικα και αναρχικα συνθηματα που βλεπουμε καθημερινα, περι ταξικου μισους κλπ.Η μονη φωνη που αξιζει σημερα ειναι η φωνη του Στελιου Ραμφου!

"Το σημαντικο ειναι να καθαρισουμε την σκεψη μας και την γλωσσα μας απο την μαρξιστικο και την ωφελιμιστικο τροπο σκεψης"

to teleutaio tide pou katharize toso kala ti skepsi stin ellada paragotan kai dianemotan dorean stin makroniso...

ma o nomos tis axias me tin opoia katapianetai o marx den einai istorika h pio sintriptiki kritiki autou akrivos tou ofemilismou?

variemai aytous pou exoun varethei pragmata pou pote den katapiastikan na diavasoun...emou simperilamvanomenou

Δεν χρειαζεται να εχει διαβασει κανεις ιδιαιτερα για να καταλαβει οτι στην Ελλαδα δεν εχουμε μονο "secularisation of the public space" (Charles Taylor A secular Age σελ.50) αλλα κατοχη of the public space απο διαφορους μαρξιστες, αναρχικους κτλ. που το μονο που καταφερνουν,αυτοι οι υλιστες, ειναι να στερουν στο κοσμο την ελπιδα.Ειναι ντροπη μετα απο τα τοσα εγκληματα του κουμουνισμου στη Ρωσια και την Κινα.

VICTOR HUGO
AU BORD DE L' INFINI
Faisons un pas de plus dans ces choses profondes

Homme, tu veux, tu fais, tu construis et tu fondes,
Et tu dis:-Je suis seul, car je suis le penseur.
L'univers n'a que moi dans sa morne epaisseur.
En deca, c'est la nuit; au dela, c'est le reve.
L'IDEAL EST UN OEIL QUE LA SCIENCE CREVE.
C'est moi qui suis la fin et qui suis le sommet.-

Words move,music moves
Only in time;but that which is only living
Can only die.Words,after speech,reach
Into the silence.Only by the form,the pattern,
Can words or music reach
The stillness,as a Chinese jar still
Moves perpetually in its stillness.
Not the stillness of the violin,while the note lasts
Not that only,but the co-existence,
Or say that the end precedes the beginning,
And the end and the beginnig were always there
Before the beginning and after the end.
And all is always now. Words strain,
Crack and sometimes break,under the burden,
Unter the tensio,slip,slipe,perish,
Decay with imprecision, will not stay in place,
Will not stay still.Shricking voices
Scolding,mocking,or merely chattering,
Always assail them.The Word in the desert
Is most attacked by voices of temptation,
The crying shadow in the funeral dance,
The loud lament of the disconsolate chimera

The detail of the pattern is movement,
As in the figure of the ten stairs.
Desire itself is movement
Not in itself desirable;
Love is itself unmoving
Only the cause and end of movement,
Timeless,and undesiring
Except in the aspect of time
Caught in the form of limitation
Between un-being and being
Sudden in a shaft of sunlight
Even while the dust moves
there rises the hidden laughter
Of children in the foliage
Quick now,here,now,always-
Ridiculous the waste sad time
Stretching before and after.
T.S.ELIOT FOUR QUARTETS

At the still point of the turning world.Neither flesh nor fleshless;
Neither from nor towards;at the still point,there the dance is,
But neither arrest nor movement.And do not call it fixity,
Where past and future are gathered.Neither movement from nor
towards,
Neither ascent nor decline.Except from the point,the still point,
There would be no dance,and there is only the dance.
I can only say, there we have been...
T.S.ELIOT FOUR QUARTETS

Εκοσμησε επισης τουτο το συμπαν εμμελως και εφερε σε συμφωνια τη
διαφωνια των στοιχειων,για να καταστηση τον κοσμο μια συνολικη
αρμονια.Αφησε τη θαλασσα απολυμενη και την εμποδισε ν' ανεβη στη γη, τη γη παλι την εστερεωσε επιπλεουσαν και την επηξε σαν οπιο της
θαλασσας.Επισης και την ορμη του πυρος την εμαλακωσε με τον αερα σαν να ανεμιξε τον Δωριο ηχο με τον Λυδιο και ετιθασευσε την σκληρη
υχροτητα του αερα με την εμπλοκη του πυρος,συνθετοντας αρμονικως τουτους τους υ ηλους των ολων φθογγους.
Αυτο λοιπον το ασμα το ακηρατο,το ερεισμα των ολων και αρμονια των παντων, αφου απλωθηκε απο τα μεσα στα περατα και απο τα ακρα προς τα μεσα, συνηρμοσε τουτο το συμπαν, οχι συμφωνα με την Θρακια μουσικη, την αναλογη με του Ιοθβαλ, αλλα συμφωνα με την
πατρικη βουλησι του Θεου, την οποια εζηλευσε ο Δαβιδ.
ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Νομιζω ομως οτι η κριτικη του π.Νικολαου Λουδοβικου στον Στελιο Ραμφο ειναι πολυ σωστη.

Πόσο σίγουρος είσαι για τις απόψεις του Στέλιου Ράμφου και πόσο εύκολα μιλάς για Μαρξιστικά συνθήματα ΤΑΞΙΚΟΥ ΜΙΣΟΥΣ!! Η πάλη των τάξεων είναι κάτι δυναμικό, μη ξεπερασμένο που ωφείλουμε βέβαια να το κριτικάρουμε συνεχώς και όχι να το απορρίπτουμε γιατί είτε άμεσα , είτε έμμεσα (μέσω εθνικών ή υπερεθνικών-τραπεζοοικονο μικών πλέον- συγκρούσεων) φαίνεται πια πως όλα γύρω μας είναι συγκρουσιακά (όπως στο σύμπαν-το λέω για να κριτικάρουμε την φημολογούμενη αρμονία του Σύμπαντος)!!Το σημαντικότερο και πάνω από κοσμοθεωρίες αλλά και μέσα από αυτές (για να ξέρουμε το πεδίο ορισμού που βάζουν οι διαφωνούντες) είναι να εξελισόμαστε σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ και να μην γινόμαστε φυγόπονοι, αναίσθητοι, καλοπερασάκηδες, εγωκκεντρικοί, ανέραστοι (χαρακτηριστικά που πάνε να επιβληθούν από το σύστημα που καθημερινά μας καταδικάζει στην πνευματική και πολλές φορές και στην σωματική ανυπαρξία)

Το ποιοτικο περιεχομενο των πραγματων δεν ανηκει στην υλη, αυτη δεν ειναι για αυτο παρα ενας καθρεπτης οπου αυτο μπορει να γινει αντιληπτο χωρις εν τουτοις να ειναι περιορισμενο στο υλικο επιπεδο.Μια επιστημη θεμελιωμενη στην ποσοτικη αναλυση και η οποια, στη θεση του στοχασμου των πραγματων στην ολοτητα τους, "σκεπτεται δρωντας και δρα σκεπτομενη"δεν μπορει παρα να ειναι τυφλη εν σχεσει προς την απειρως πολυπλοκη ουσια των πραγματων. Για μια τετοια επιστημη αυτο που οι αρχαιοι ονομαζαν "μορφη" ενος πραγματος (δηλαδη το ποιοτικο του περιεχομενο) δεν εχει στην ουσια καμια σημασια. Επιπλεον ειναι γι αυτο το λογο που η επιστημη και η τεχνη,οι οποιες στη προ-ορθολογικη εποχη ηταν συνωνυμες, ειναι τωρα αυστηρα χωρισμενες η μια απο την αλλη, και ειναι ακομα για τον ιδιο λογο που η ομορφια, στο βλεμμα της συγχρονης επιστημης, δεν ανοιγει ουτε ενα ελαχιστο δρομο προς την γνωση. σελ 59 του βιβλιου του Titus Burckhardt: Alchimie Sa signification et son image du monde.