Βιωματική σταθερά: η αδιάλειπτη περιπέτεια της καθημερινής συνύπαρξης, στέγη του γάμου. Οδυνηρό να μοιράζεσαι το θέλημά σου , να πειθαρχείς τη δική σου ταυτότητα στην ετερότητα του άλλου. Όμως η μοιρασιά λειτουργεί σαν ανεπίγνωστο αγκυροβόλι ή εγκεντρισμός αφανής στην ωριμότητα. Διαιωνίζεται η αφτιασίδωτη παιδικότητα , η αυτονόητη οικειότητα που άνθιζε μόνο στα προσχολικά μας παιχνίδια . Δεν είναι πάντοτε χαρά η αθωράκιστη οικειότητα είναι και κλάμα. Καθημερινό ακροζύγιασμα στην αστάθεια της αυτοπαραίτησης και όμως θεμελιώνει την πέρα από λογική και συναισθήματα συντροφικότητα. Για μένα η Τατιάνα* ".  Από το βιβλίο "Τα-καθ-εαυτόν"

* Την Παρασκευή 09 Μαΐου 2008 έφυγε η Τατιάνα Γιανναρά.  Ο Θεός ας την αναπαύσει κι ας δίνει κουράγιο στους οικείους της.

του Χρήστου Γιανναρά

Οι δύο λέξεις “Χριστός Ανέστη” έγιναν χαιρετισμός, γιατί κάποτε μετέφεραν, πραγματικά, μιά βεβαιότητα χαράς. Οι άνθρωποι κοινωνούσαν αυτή τή βεβαιότητα, συναντιόντουσαν καί ήθελαν αυτήν πρώτα απ’ όλα νά δηλώσουν. Χριστός ανέστη: αναστήθηκε ο Χριστός, άρα δέν τελειώνουν όλα στό θάνατο. Καί πάνω σέ αυτή τήν προοπτική τής ζωής πού νικάει τό θάνατο, έχτιζαν τήν καθημερινότητα τού βίου.

Χρήστος Γιανναράς

Οι λέξεις οντολογία, οντολογικός, οντικός, αποτελούν παράγωγα του ρήματος είναι, και μάλιστα του ρηματικού τύπου που μας επιτρέπει να εκφράσουμε το γεγονός της μετοχής στο είναι. Ο ονοματικός αυτός τύπος του ρήματος που είναι η μετοχή το ον (γενική: του όντος) μας δίνει και την ετυμολογία της λέξης οντολογία: Είναι ο λόγος περί του όντος, τα όσα έχουμε να πούμε για το γεγονός της μετοχής στο είναι.
Αλλά τι σημαίνει η λέξη είναι; Τη φιλοσοφική ακριβώς απορία για το νόημα αυτής της λέξης την ονομάζουμε «οντολογικό ερώτημα». Και το οντολογικό ερώτημα εμφανίζεται, μόλις αποδεσμευθούμε από το αυτονόητο περιεχόμενο με το οποίο χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας γλώσσα το ρήμα είναι.
Στην καθημερινή μας γλώσσα χρησιμοποιούμε το ρήμα είναι προκειμένου να αποδώσουμε ταυτότητα, ενέργεια, πάθος ή κατάσταση στο υποκείμενο της πρότασής μας.

Θεόδωρος Ζιάκας

Αυτός ήταν ο τίτλος άρθρου του γνωστού κοινωνιολόγου κ. Π. Κονδύλη στην κυριακάτικη Καθημερινή της 7/4/96. Το άρθρο είναι ενδιαφέρον γιατί δείχνει το επιστημολογικό κενό και την επακόλουθη ιδεολογική αμβλύτητα που χαρακτηρίζει την κοινωνιολογία του έθνους.

Ο κ. Κονδύλης επαναλαμβάνει την πατροπαράδοτη καταχώρηση του εθνισμού και του αντιεθνισμού στον παραδοσιακό αριστεροδεξιό άξονα: Η εμμονή στον εθνισμό είναι υπόθεση που ταυτίζεται με τη Δεξιά. Ενώ η άρνηση του εθνισμού με την Αριστερά. Η καταχώρηση αυτή δεν έχει βεβαίως καμιά σχέση με τη σύγχρονη πραγματικότητα, που είναι τελείως διαφορετική. Σαν να μην άκουσε ποτέ ο κ. Κονδύλης για την ύπαρξη του νεοφιλελευθερισμού και της αντιεθνιστικής κοσμοπολίτικης ιδεολογίας των πολυεθνικών. Δεν αντιλήφθηκε ότι η Δεξιά έχει προ πολλού χωριστεί σε δύο κομμάτια: τους παραδοσιακούς εθνοφυλετιστές και συντηρητικούς κρατιστές από τη μια και τους νεοφιλελεύθερους κοσμοπολίτες, από την άλλη;

Θεόδωρος Ζιάκας

Ο αρχαίος ατομικισμός κατέρρευσε, μη μπορώντας να διαχειριστεί την αντίφαση ελευθερίας–δικαιοσύνης. Τι θα γίνει με τον νεωτερικό ατομικισμό; Αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα, αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο. Στα πλαίσια μιας κοσμιοκεντρικής οντολογίας ο πρώτος. Στα πλαίσια μιας εσχατολογικής-ιστορικιστικής ανθρωποκεντρικής οντολογίας ο δεύτερος.

Θεόδωρος Ζιάκας

Έντονα για πολλούς τα συμπτώματα του τέλους. Μήπως μας τελείωσε η Ελλάδα; Επίμονο το ερώτημα.
Συμμερίζομαι τη διαπίστωση, αλλά έχω πρόβλημα με το ερώτημα, το οποίο και θα ήθελα να συζητήσω.
Μιλάμε ασφαλώς για κάποιο είδος βαθιάς κρίσης. Κρίση όμως έχουν όλοι. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο.

Θεόδωρος Ζιάκας

Είδαμε |1| ότι δύο κυρίως ρεύματα σκέψης έχουν εμβαθύνει στην κρίση της νεωτερικής εξατομίκευσης. Το πρώτο είναι ο υπαρξισμός, που προέρχεται από την κυρίαρχη κεντρική (ατομοκεντρική) παράδοση της νεωτερικότητας. Το δεύτερο είναι η προσωποκεντρική σκέψη, που προέρχεται από την Ορθόδοξη περιφέρειά της (Ρωσία-Ελλάδα). Στόχος του πρώτου ήταν η ανάσχεση του μηδενισμού και η διάσωση του ατόμου, μέσω της ανάδειξης του τραγικού χαρακτήρα του. Για το προσωποκεντρικό ρεύμα, αντίθετα, ο μηδενισμός είναι οργανική συνέπεια του δυτικού ατομοκεντρισμού. Είναι αδύνατη η εξουδετέρωσή του χωρίς υπέρβαση του ατομοκεντρισμού, χωρίς οντολογική αναθεμελίωση. Η πρότασή του ήταν η μετάβαση από το Άτομο στο Πρόσωπο.

Θεόδωρος Ζιάκας

Ο όρος φονταμενταλισμός χρησιμοποιείται σήμερα για μια κατηγορία ιδεολογικών και πολιτικών κινημάτων που εμφανίζονται έπειτα από τη δεκαετία του ’60. Έχει σαφώς υποτιμητική χροιά και υποσημαίνει κάτι το εξαιρετικά επίφοβο.