«Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ʽ»εθνάρχη» με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απʼ τα βαπτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ʽΑυτοεξορισμένοςʼ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.

Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο 9ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και στο 1ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας, όπου τιμήθηκε με το δεύτερο βραβείο και το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας. Οι μεταπολεμικές περιπέτειες του τόπου θα αφήσουν βαθιά τα ίχνη τους στη ζωή και το έργο του ποιητή Μιχάλη Γκανά. Ηπειρώτης στην καταγωγή –από ένα χωριό στα σύνορα με την Αλβανία– θα βρεθεί μικρό παιδάκι στο κέντρο των εμφύλιων συγκρούσεων για να καταλήξει για έξι χρόνια στις λαϊκές δημοκρατίες της εποχής.Επιστρέφει για λίγο στο χωριό και μετά πάλι εσωτερικός μετανάστης στην Αθήνα, για σπουδές και βιοπορισμό.Αργότερα, το 1978, αυτά τα δύο σημαδιακά «ταξίδια» θα αποτυπωθούν στην ποιητική συλλογή «Ακάθιστος δείπνος» και στο πεζό «Μητριά πατρίδα» που αποσπάσματά του προδημοσίευσε την ίδια χρονιά στην περιοδική έκδοση «Χρονικό».

Σε μια εποχή σαν αυτή που ζούμε τώρα, όλοι έχουν τις απορίες και τις αγωνίες για το αύριο. Ολοι προσπαθούν να δώσουν εξηγήσεις για όσα έγιναν και αναζητούν λύσεις. Αμεσες λύσεις. Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, μόνο ένας ειδικός μπορεί να φωτίσει όλες τις πλευρές του προβλήματος.Κάνοντας αυτές τις σκέψεις, το μυαλό μου πήγε στο sir Βασίλειο Μαρκεζίνη. Τον Ελληνα καθηγητή και ακαδημαϊκό. Αυτός θα μπορούσε να αναλύσει, να επισημάνει και να προτείνει πιθανές διεξόδους από το λαβύρινθο.  Προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του, γνωρίζοντας ότι δεν θα είναι και τόσο εύκολο, μιας και σίγουρα δεν ήμουν ο μόνος που θα έκανε αυτή τη σκέψη. Πίστευα όμως ότι τελικά θα πετύχω.

Το  Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου,  στο Κανάλι 10 ο κ. Γιώργος Κοντογιώργης συζήτησε για την ελληνική οικονομική κρίση ("μας την μετέφερε το κράτος)", την κομματοκρατία, το ελληνικό πολιτικό-πελατειακό σύστημα και την κομματικοποίηση του Ελληνικού Πανεπιστημίου.

Στο τέλος πρότεινε να μορφοποιηθεί η οργή της κοινωνίας, συμμετοχικά ώς πρόταση συστήματος.