Αντίφωνο

Μόνη λύση ο υπερβατικός διαλογισμός.

Ας οραματιστούμε τον εαυτό μας σαν μια λαμπερή κι ολόδροση σταγόνα νερού στο πεντακάθαρο ποτάμι της ζωής, κι ας φανταστούμε το ταξίδι μας πέρα από το μεγάλο καταρράκτη της Τελικής Απόσυρσής μας.

Τότε, διατηρώντας σταθερή την αναπνοή μας - αούμ τατ σουάμ! -, θα διαπιστώσουμε νοερά πως στην πραγματικότητα δεν είμαστε παρά φωτεινά δίκτυα ακτίνων λαμπρότητας, που εκπέμπει το συμπαντικό Είναι προς όλες τις κατευθύνσεις.

Από τη στιγμή αυτή, η Τελική Απόσυρση θα πάψει να μας προξενεί άγχος και, αντίθετα, θα την περιμένουμε με την ηρεμία με την οποία το ρόδο περιμένει την αυγή.

Λιβάδια απεραντοσύνης θα είναι η κατοικία μας και το αυτοκίνητο ή η ηγεσία ενός κόμματος θα μας φαίνεται σαν φυλακή.

Μόνο έτσι θα επιτευχθεί η Ολική Επανασύνδεση.

η στιγμη ειναι η μοναδικοτητα μας η στιγμη διαρκειας τερμενου.Εφοσον χανουμε την αμεση επαφη με το φυσικο πρεπει να ανακαλυψουμε αυτο που θα το κανει να νιωση οτι το νεο της αλλαγης εχει πολυ μεταλευμα προς εξορυξη...

Διαφωνώ! Στην αμεσότητα του Είναι, ο άνθρωπος υπάρχει ως Ποιμήν μέσα σ' ένα γλωσσικό σύμπαν που όλες του οι απολήξεις οδηγούν στην Εμμένεια. Για να το πούμε απλά: εάν ο τοπολογικός αυτομετασχηματισμός ενός συστήματος τριών αγνώστων περάσει από το μάτι μιας βελόνας, τότε διυλίζοντας μια καμήλα θα καταπιούμε ένα ολόκληρο κουνούπι. Επομένως η στιγμή δεν υπάρχει παρά ως διάρκεια. Ή αλλιώς: χώρος είναι η σταθερότητα σε ένα κόσμο χρόνου.

ευτυχώς που το είπες απλά...

μπορούσα να τα πω και πιο πολύπλοκα, πιο επιστημονικά,

αλλά ήθελα να γίνουν κατανοητά όλα αυτά από τον κάθε άνθρωπο...

Βρε παιδία ζήλεψα την κουβέντα σας και είπα να πω και εγώ κάτι.

«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»

Για να παρηγορήσω τον εαυτό μου το λέω μιας και δεν κατάλαβα και πολλά ο κακομοίρης.

Πάντως έτσι για να πω μια ίσως αιρετική άποψη. Καλή η σταγόνα και το ποτάμι, αλλά εγώ βρε παιδιά είμαι πολύ εγωιστής για να δεχτώ πως το μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπό μου θα γίνει ένα με το υπόλοιπο ποτάμι και θα πάψω να είμαι μοναδικός. Λένε στο Θιβέτ μια παροιμία: πως μπορείς να κάνεις μια σταγόνα να μην στεγνώσει ποτέ; Και η απάντηση: να την ρίξεις στον ωκεανό. Εγώ όμως δεν θέλω να γίνω σταγόνα διαλυμένη στον ωκεανό. Αν ήταν το άρχιζα από τώρα, ξέρεις τη ωραίες ουσίες κυκλοφορούν στην πιάτσα; Σε κάνουν να «ξεφεύγεις». Και δεν συζητάμε για τις ψυχολογικές εξαρτίσεις, αυτές και αν είναι πολλές .
Δεν θέλω να υπάρχω αιώνια σαν ωκεανός. Εγώ θέλω και μετά να υπάρχω σαν εγώ αλλά ταυτόχρονα να είμαι και εμείς. Το λέω ίσως χαζά-απλοϊκά αλλά δεν έχω λέξεις να το πω αλλιώς.
Καμία πρόταση;

Αφου ζητας μια προταση καλοπροαιρετα σου γραφω α) Μηπως ακους συχνα Γιανναρα? Αυτα περι ανεπαναληπτου προσωπου. . τον θυμιζουν. . .τον σεβομαι τον ανθρωπο και τον παρακολουθω, ομως πεφτει σε αντιφασεις αν τον μελετησης. Απο την μια μας μιλα για την υπερτατη αξια της αυτοπαραδοσης, να βγει κανεις απο την ατομικοτητα βλ.εκ-στατικος ερως. . .κλπ. .απο την αλλη "η μονη μας ελπιδα το ανεπαναλειπτο προσωπο, η ετεροτητα που πρεπει να διασωθει η μαλλον πολυ θα θελαμε. . .μην χασει η βενετια βελονι. . δηλαδη το συμπαν εμας! Ως προς τα αλλα του κειμενου σου. . .δεν προκειται να μας ρωτησει και κανεις αν θελουμε να γινουμε ωκεανοι. . . αλλα ως σταγονιτσες που ειμαστε (αν το αμφισβητεις σκεψου μονο τις διαστασεις του σωματος σου σε σχεση με το συμπαν), ε δεν θα μας επεφτε και ασχημα! Πολλα εγω και θελω στο κειμενο σου. . .προβλημα! Οσο για τις ουσιες στις πιατσες ειναι τοσο κακης ποιοτητας που δεν θα κανεις δουλεια. . δηλαδη να ξεφυγεις. . αν εβρισκες ομως τις σωστες ποιοτητες. .βουρ ειναι απο τα καλυτερα που μας προσφεριει ο πλανητης. . .Με πολλη αγαπη και ειθε να μεινεις σταγων for ever! (μια απορια μονο, τι σχεση εχουν ολα αυτα που λεμε με το video?)

Επανερχομαι γιατι καποιος θα επρεπε να ευχαριστηση τον Κ.Νικολη για την εργασια που μας προσφερε. Δεν χρειαζεται να συμφωνει κανεις σε ολα. . Προσωπικα τον βρηκα συγκινητικα ανθρωπινο και χρησιμη την οπτικη του.