Ο Ιωάννης Νίκολης, ομότιμος καθηγητής Θεωρίας Πληροφοριών και Κυβερνητικής του Πανεπιστημίου Πατρών, μίλησε την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου του 2009 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίωνμε θέμα : Δυναμική λήψης αποφάσεων υπό συνθήκες αβεβαιότητας και ανταγωνισμού. Πολυπλοκότητα και μεσσιανισμός. Δείτε εδώ ΟΛΗ την ομιλία:
"κατεβάστε" εδώ το αρχείο ΗΧΟΥ με δεξί "κλίκ" & save as...
- 2009-11-10 10:27:55 | mercuris prapas
η στιγμη ειναι η μοναδικοτητα μας η στιγμη διαρκειας τερμενου.Εφοσον χανουμε την αμεση επαφη με το φυσικο πρεπει να ανακαλυψουμε αυτο που θα το κανει να νιωση οτι το νεο της αλλαγης εχει πολυ μεταλευμα προς εξορυξη...
- 2009-11-10 18:50:36 | σπινθήρ
Διαφωνώ! Στην αμεσότητα του Είναι, ο άνθρωπος υπάρχει ως Ποιμήν μέσα σ' ένα γλωσσικό σύμπαν που όλες του οι απολήξεις οδηγούν στην Εμμένεια. Για να το πούμε απλά: εάν ο τοπολογικός αυτομετασχηματισμός ενός συστήματος τριών αγνώστων περάσει από το μάτι μιας βελόνας, τότε διυλίζοντας μια καμήλα θα καταπιούμε ένα ολόκληρο κουνούπι. Επομένως η στιγμή δεν υπάρχει παρά ως διάρκεια. Ή αλλιώς: χώρος είναι η σταθερότητα σε ένα κόσμο χρόνου.
- 2009-11-13 11:42:51 | σπινθήρ
μπορούσα να τα πω και πιο πολύπλοκα, πιο επιστημονικά,
αλλά ήθελα να γίνουν κατανοητά όλα αυτά από τον κάθε άνθρωπο...
- 2009-11-19 10:24:17 | AY8ENTIKOS
Βρε παιδία ζήλεψα την κουβέντα σας και είπα να πω και εγώ κάτι.
«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»
Για να παρηγορήσω τον εαυτό μου το λέω μιας και δεν κατάλαβα και πολλά ο κακομοίρης.
Πάντως έτσι για να πω μια ίσως αιρετική άποψη. Καλή η σταγόνα και το ποτάμι, αλλά εγώ βρε παιδιά είμαι πολύ εγωιστής για να δεχτώ πως το μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπό μου θα γίνει ένα με το υπόλοιπο ποτάμι και θα πάψω να είμαι μοναδικός. Λένε στο Θιβέτ μια παροιμία: πως μπορείς να κάνεις μια σταγόνα να μην στεγνώσει ποτέ; Και η απάντηση: να την ρίξεις στον ωκεανό. Εγώ όμως δεν θέλω να γίνω σταγόνα διαλυμένη στον ωκεανό. Αν ήταν το άρχιζα από τώρα, ξέρεις τη ωραίες ουσίες κυκλοφορούν στην πιάτσα; Σε κάνουν να «ξεφεύγεις». Και δεν συζητάμε για τις ψυχολογικές εξαρτίσεις, αυτές και αν είναι πολλές .
Δεν θέλω να υπάρχω αιώνια σαν ωκεανός. Εγώ θέλω και μετά να υπάρχω σαν εγώ αλλά ταυτόχρονα να είμαι και εμείς. Το λέω ίσως χαζά-απλοϊκά αλλά δεν έχω λέξεις να το πω αλλιώς.
Καμία πρόταση;
Μόνη λύση ο υπερβατικός διαλογισμός.
Ας οραματιστούμε τον εαυτό μας σαν μια λαμπερή κι ολόδροση σταγόνα νερού στο πεντακάθαρο ποτάμι της ζωής, κι ας φανταστούμε το ταξίδι μας πέρα από το μεγάλο καταρράκτη της Τελικής Απόσυρσής μας.
Τότε, διατηρώντας σταθερή την αναπνοή μας - αούμ τατ σουάμ! -, θα διαπιστώσουμε νοερά πως στην πραγματικότητα δεν είμαστε παρά φωτεινά δίκτυα ακτίνων λαμπρότητας, που εκπέμπει το συμπαντικό Είναι προς όλες τις κατευθύνσεις.
Από τη στιγμή αυτή, η Τελική Απόσυρση θα πάψει να μας προξενεί άγχος και, αντίθετα, θα την περιμένουμε με την ηρεμία με την οποία το ρόδο περιμένει την αυγή.
Λιβάδια απεραντοσύνης θα είναι η κατοικία μας και το αυτοκίνητο ή η ηγεσία ενός κόμματος θα μας φαίνεται σαν φυλακή.
Μόνο έτσι θα επιτευχθεί η Ολική Επανασύνδεση.