Για άλλη μια φορά ετοιμάζεται πλαγιομετωπική επίθεση κατά τού Χριστιανισμού. Οι σχετικές προτάσεις φαίνεται, τουλάχιστον επίσημα, ότι υποκινούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση χάρη των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Νομίζω ότι απαιτούνται ορισμένες διευκρινίσεις, γιατί είτε πρόκειται περί αγνοίας βασικών φιλοσοφικών και κοινωνιολογικών γνώσεων, είτε περί εσκεμμένης εθελοτυφλίας.
Για άλλη μια φορά ετοιμάζεται πλαγιομετωπική επίθεση κατά τού Χριστιανισμού. Οι σχετικές προτάσεις φαίνεται, τουλάχιστον επίσημα, ότι υποκινούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση χάρη των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Νομίζω ότι απαιτούνται ορισμένες διευκρινίσεις, γιατί είτε πρόκειται περί αγνοίας βασικών φιλοσοφικών και κοινωνιολογικών γνώσεων, είτε περί εσκεμμένης εθελοτυφλίας.
Τα (υλικά ή πνευματικά) σύμβολα (< συν-βάλλω) είναι βιο-ψυχικά συνυφασμένα με αυτή την ίδια την «ανθρωπινότητα» του ανθρώπου. Ο ίδιος δηλ. ο Άνθρωπος, σύμφωνα με τον φιλόσοφο, παιδαγωγό και συγγραφέα Ernst Cassirer, συνιστά ένα «συμβολικό ζώο»[i]. Τούτο, άλλωστε, επιβεβαιώνει η Ψυχολογία (πρβλ. συμβολοποίηση). Άνευ τής συμβολικής λειτουργίας, ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα ά-λογο, ά-γλωσσο και α-πνευμάτιστο ζώο (όπως ο πρωτόγονος, που ταυτιζόταν με ό,τι τον περιέβαλε), χωρίς υπαρξιακή ταυτότητα (προσωπικότητα). Καθίσταται ανώνυμος αριθμός, εργατική μονάδα και εν τέλει μάζα. Γι’ αυτούς, όμως, που γνωρίζουν ότι είναι και θέλουν να είναι άνθρωποι, διακρινόμενοι από το ζώο ή τον ανώνυμο αριθμό, οι όροι primum vivere, deinde philosophare αντιστρέφονται. Συνεπώς, (ανθρώπινος) Πολιτισμός χωρίς σύμβολα δεν νοείται.
Και πράγματι, η εποχή μας βρίθει συμβόλων: επιστημονικών (π.χ. μαθηματικών), ιδεολογικών, πολιτικών, εθνικών, κοινωνικών, θρησκευτικών, μεταφυσικών, οικονομικο-εμπορικών κ.λπ. Εντούτοις, κατά μία προφανή και ακατανόητη μονομέρεια, ζητείται η αποκαθήλωση μόνο των «θρησκευτικών» συμβόλων, επειδή τάχα μόνο αυτά δεικνύουν το διαφορετικό. Η τελευταία αυτή πρόταση δεν μπορεί, βέβαια, να ισχύει απόλυτα και γενικευτικά. Όλα τα σύμβολα (κοσμικά και ιερά) υπάρχουν, ακριβώς για να σημαίνουν κάτι, δηλ. μία ετερότητα (διαφορετικότητα). Αλλιώς, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης.
Η ίδια η θρησκεία από τη φύση της αποτελεί Σύμβολο. Με άλλα λόγια, συνδέει (βλ. religare) τον άνθρωπο με την (αυθ)υπέρβασή του, δηλ. το Υπερβατικό (μεταφυσική πραγματικότητα).
Αν η πραγματικότητα είναι απολύτως ενδοκοσμική (Immanent), θα είναι και απόλυτα α-νόητη (δηλ. τυχαία και χωρίς νόημα), αφού, σύμφωνα με τον Wittgenstein, αν υπάρχει νόημα στον κόσμο, αυτό πρέπει να βρίσκεται έξω από αυτόν[ii]. Σύμφωνα με τον M. Planck, «δεν υπάρχει φυσική επιστήμη χωρίς ορισμένη δόση μεταφυσικής»[iii]. «Η παραδοσιακή άποψη, ότι το αντικείμενο της γνώσης είναι πραγματικότητα κατ’ εξοχήν», παρατηρεί ο Γερμανός φιλόσοφος και παιδαγωγός Ernst Cassirer, «οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το αντικείμενο της Επιστήμης ήταν το πρώτο στη σειρά μεταφυσικά πραγματικό»[iv]. Και ενώ κάτι τέτοιο μπορεί επιστημονικά να ακούγεται ως μειονέκτημα, επιστημολογικά είναι απαραίτητο: «Η έλλειψη Μεταφυσικής είναι έλλειψη πραγματισμού» (R. Debray)[v]. Με αυτήν την έννοια, η Μεταφυσική είναι αναπόφευκτη, είτε καλή είναι η ίδια, είτε κακή[vi]. Κατά τον A. Whitehead, «το κοινό μειονέκτημα όλων των επιστημών είναι η απουσία τού φιλοσοφικού στοχασμού από τη θεώρηση της τελικής φύσης των πραγμάτων και, συνεπώς, από το είδος τού υπόβαθρου που προϋποτίθεται στους αφηρημένους τύπους των επιστημών…επιστημονική δραστηριότητα που δεν αναφέρεται σε κάποια Μεταφυσική, είναι ελαττωματική»[vii]: «Αλλάξτε τη μεταφυσική προϋπόθεση…και όλα αυτά τα προβλήματα παύουν να είναι προβλήματα επιστημολογικά· γίνονται προβλήματα επιστημονικά που επιδέχονται εξειδίκευση», γράφει ο Αμερικανός φιλόσοφος, ψυχολόγος και παιδαγωγός John Dewey[viii].
Χωρίς την αναφορά στο Υπερβατικό, ο άνθρωπος όχι μόνο στερείται ελπίδας, αλλά και νοήματος της ζωής του. Αν ο Άνθρωπος διαρκώς δεν προσπαθεί να υπερβεί εαυτόν (δηλ. τη Φύση), ούτε αληθινά δημιουργεί, ούτε αληθινά εξανθρωπίζεται. Αλλ’, αναγκαστικά δημιουργεί (υλικά ή νοητά) «είδωλα» ως αξιακούς στόχους επίτευξης. Η αναγκαιότητα προσδίδει στη ζωή το δραματικό της χαρακτήρα· ικανοποιούμενης μιας ορμής, παραμένει λογικά (αντιφατικά ή εναντιωματικά) η αντίθετή της ανικανοποίητη! Αυτό συνιστά ήδη μία αυτο-σύγκρουση. Όταν, πάλι, μία ανάγκη δεν μπορεί να ικανοποιηθεί, απωθείται, σύμφωνα με την Ψυχολογία τού Βάθους. Αν, λοιπόν, εκδιώξουμε από την πόρτα το (άκτιστο και πνευματικό) «Θείον», τη θέση του μέσα στην ψυχή μας θα καταλάβουν, οπωσδήποτε (συνειδητά ή ασυνείδητα), άλλοι «θεοί»: η δύναμη, η ικανοποίηση του Εγώ, η υγεία, η επιτυχία, το χρήμα, η δόξα κ.ο.κ. Γι' αυτό, είναι απαραίτητη κάθε φορά η αξιολογική επιλογή. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι «θεοί» σε λίγο θα αποδειχθούν εφήμεροι και φρούδοι. Θα σβήσουν μαζί με τον λάτρη τους. Η αληθινή δύναμη, η αυθεντική υγεία και η πραγματική ελευθερία ούτε αγοράζονται, ούτε ανθρωπίνως χαρίζονται· απλά εκπληρώνονται, όταν ο άνθρωπος υπερβεί τον εαυτό του[ix].
Κατά συνέπεια, εφόσον λογικά, φιλοσοφικά, ιστορικά, κοινωνιολογικά και ψυχολογικά δεν είναι δυνατόν να εκριζωθούν όλα τα σύμβολα οποιασδήποτε ανθρώπινης ύπαρξης ή πολιτισμού, θα έπρεπε πολιτικά να εξευρεθεί ένας άλλος τρόπος ενάσκησης της πολυπολιτισμικότητας: η δια των ποικίλων συμβόλων μη πρόκληση και εξερεθισμός, όπως λ.χ. ισχύει με την απαγόρευση του προσηλυτισμού. Η συνύπαρξη των ανθρώπων (που κουβαλούν τα δικά τους πολιτιστικά σύμβολα) μόνο μέσω ενός αυτοθυσιασθέντος Θεού: «Χρειαζόμουν ένα Δημιουργό Πατέρα, μού έδωσαν ένα Μεγάλο Αφεντικό), είχε πει ο άθεος J.-P. Sartre, για να Τον απορρίψει, δικαιολογημένα, στη συνέχεια. Ανθρωπιστικά, μόνο μία τέτοια συμπεριφορά καταλλαγής, πιστεύω, μπορεί να δικαιολογηθεί όχι μόνο θρησκευτικά/χριστιανικά αλλά και ανθρωπιστικά.
[i] E. Cassirer, An Essay on Man: An Introduction to a Philosophy of Human Culture, Yale University Press, New Haven and London, 1944, p. 50. Βλ. E. Cassirer, Die Philosophie der symbolischen Formen, 3 τόμοι (Βerlin 1923-1929): Die Sprache (1923), Das mythische Denken (1925) καί Phänomenologie der Erkenntnis (1929), τοῦ ἰδίου, Ensaio sobre o Homem, μτφρ. Bueno, Tomás, São Paulo, Martins Fontes, 1994, von S. Trantow, Veranstaltung: Symboltheorie. Die Bedeutung des Symbolbegriffs für eine Theorie der kulturellen Semantik Institution: RWTH Aachen (Institut für Sprach- und Kommunikationswissenschaften) Jahr: 2006, P. A. Schilpp (Ed.), The Philosophy of Ernst Cassirer , 1949 (repr. 1973), ΠΛΜ 32 (1996) 277.
[ii] L. Wittgenstein, Tractatus 6. 41, Tractatus Logico-philosophicus (1921), London 1961. Πρβλ. R. Niebuhr, The Nature and Destiny of Man, New York: Charles Scribner’s Sons 1964, vol. 2, pp. 46, 312, R. Swinburne, The Existence of God, Oxford – Clarendon Press 1979, p. 122, P. C. W. Davies, God and the New Physics, σ. 92, 202.
[iii] Δ. Δ. Κωτσάκη, Αιτιότης και ελευθερία βουλήσεως, Αθήναι 19813. σ. 94.
[iv] E. Cassirer, An essay on man, pp. 119-120.
[v] Ch. Makarian, «Ρεζίς Ντεμπρέ: Γιατί επιστρέφει ο Θεός», Η Καθημερινη 2/12/2001.
[vi] R. Das, The Philosophy of A. N. Whitehead, New York, Russell and Russell, 1964, p. 18. Πρβλ. Λ. Κ. Μπαρτζελιώτη, Φιλοσοφία και επιστημονική έρευνα, Αθήνα 19892, σ. 47.
[vii] A. N. Whitehead, Adventures of Ideas, 1933, p. 154. Πρβλ. Λ. Κ. Μπαρτζελιώτη, όπ. π., σ. 46, 183.
[viii] J. Dewey, Experience and Nature, Chicago: Open Court Publishing Co. 1925, pp. 96, 264 εξ.
[ix] Σ. Δ. Κυριαζόπουλου, Η παρουσία τής Φυσικής Επιστήμης, Αθήναι 1963, σ. 337.
-
2009-11-30 13:22:41 | Βαγγέλης Μ.
Θα συμφωνήσω απόλυτα με το κείμενο. Και παίρνω ως παράδειγμα την pop κουλτούρα και μουσική, που ήρθε στη σύγχρονη εποχή για να ξεπεράσει τα σύνορα και να ενώσει τους ανθρώπους. Να του ενώσει όμως πώς; Το pop τραγούδι μας κάνει να ξεχνάμε, όχι να θυμόμαστε. Μας ενώνει λοιπόν μέσα στη λήθη κι όχι στη μνήμη.
Φοβάμαι πως συγχέουμε την υπέρβαση των ορίων με την κατάργησή τους. Είναι όμως διαφορετικό να υπερπηδάς ένα εμπόδιο απ'το να παραιτήσαι της προσπάθειας, έστω κι αν το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: το εμπόδιο αυτό δεν υπάρχει πια για σένα.
Μακάρι να είχαμε την ωριμότητα να βλέπουμε απευθείας το πέρα των πραγμάτων, να ζούσαμε μέσα στη μνήμη. Όμως για τους περισσότερους ανθρώπους ο μόνος τρόπος για να δουν είναι "μέσα από κάτι". Μέσα από αναμνήσεις. Όπως γεμάτες αναμνήσεις είναι οι θρησκείες. Μήπως σήμερα τους αντιπροτίνουμε απλώς να ξεχάσουν;
-
2009-12-02 00:11:04 | Πατέρας Ρωμανίδης
Η ερμηνεία του Βιττγκενστάϊν ως θεϊστή είναι όλα τα λεφτά.
Τιμή και δόξα στα ελληνικά πανεπιστήμια που στεγάζουν φωνές όπως του Λέκτορα Τσιτσίγκου. Αλί και τρισαλί σε μας που σαπίζουμε στην αλλοτριωμένη Εσπερία των φωταδιστών.
-
2009-12-02 09:44:12 | Φρίντριχ
Πραγματικά, κατάφερε μέσα σε ένα μικρο κείμενο να σκυλεύσει πολλούς φιλοσόφους και επιστήμονες. Θα μπορούσα κι εγώ να πάρω ξεκομμένες φράσεις του Πατροκοσμά και του Νύσσης και να τους παρουσιάσω σαν άθεους ή τουλάχιστον κοσμικούς που θέλουν να διώξουν τα σύμβολα από τις αίθουσες, τα δικαστήρια και τη βουλή. Δεν είναι μόνο η ασχετοσύνη που προβληματίζει. Η υστεροβουλία είναι χειρότερη σε αυτόν τον δασκαλάκο.
-
2009-12-02 11:20:16 | Πατέρας Ρωμανίδης
Φρίντριχ, η Ορθοδοξία πουλάει. Επί παραδείγματι, εξασφαλίζει ακαδημαϊκές θέσεις με ελάχιστο κόπο. Το μονο που χρειάζεται είναι ένα συμπίλημα από μπέλλες παρόλες, όπως του Λέκτορος ΤΣΙΤΣΙΓΚΟΥ, με διαρκείς επικλήσεις σε (άσχετες με το θέμα) αυθεντίες τις επιστήμης και προτάσεις τόσο γενικόλογες, ώστε να υπερβαίνουν την αρχή της διαψευσιμότητας (καλά, για αποδείξεις δεν το συζητάμε).Όμως, αυτό που είναι όντως συγκινητικό είναι μια αύρα δεκαετίας 1970, ηχώ του μελίρυτου λόγου σεβάσμιων Καθηγητών που ρητόρευαν ακατάπαυστα αντί να εισάγουν τους φοιτητές στις κριτικές διεργασίες...
Ορίστε, χάτη στο θεόπνευστο άρθρο του Λέκτορα ΤΣΙΤΣΙΓΚΟΥ συγκινήθηκα και βούρκωσα.
-
2009-12-02 15:27:39 | Ευγένιος
Ψευδοπατερα-Ρωμανίδη και Φρίντριχ,
η ειρωνεία και οι εξυπνάδες φανερώνουν έλλειψη επιχειρημάτων και πάντως δεν αποτελούν απάντηση στα γραφόμενα κάποιου.
-
2009-12-02 15:36:50 | Διαχειριστής - Αφαίρεση ειρωνικών - μειωτικών σχολίων
Με αφορμή τα σχόλια των (Φρίντριχ, Πατέρας Ρωμανίδης) θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω ότι τέτοιου είδους ειρωνικά, υβριστικά και μειωτικά σχόλια που δεν αναφέρονται στο θέμα αλλά στο πρόσωπο του εκάστοτε συντάκτη, θα αφαιρούνται κατά την κρίση του διαχειριστή.
-
2009-12-02 18:26:09 | Πατέρας Ρωμανίδης
Καταρχήν δεν καταλαβαίνω γιατί ο Ευγένιος με ειρωνεύεται ως 'Ψευδό-Πατέρα Ρωμανίδη', ενώ εγώ ήθελα ειλικρινώς να εκδηλώσω το πάθος μου για τις θαβώρειες ιδέες του πρωτοπόρου Π. Ρωμανίδη. Φυσικά δεν θα μπω στο παιχίδι αυτό και έτσι δεν θα τον αποκαλέσω 'Ψευδό-Ευγένιο'.
Κατά δεύτερον, με απόλυτο σεβασμό στην επιθυμία του Διαχειριστή προβαίνω σε μια κριτική ενός ιδιαιτέρως απαιτητικού σημαίου στο άρθρο του Λέκτορος Τσιτσίγκου, το οποίο με προβλημάτισε και έγινε αφορμή για την κάπως συναισθηματική μου έκρηξη, για την οποία ζητώ συγγνώμη.
Διαβάζουμε λοιπόν το εξής.
'Η αναγκαιότητα προσδίδει στη ζωή το δραματικό της χαρακτήρα· ικανοποιούμενης μιας ορμής, πα ραμένει λογικά (αντιφατικά ή εναντιωματικά) η αντίθετή της ανικανοποίητη! Αυτό συνιστά ήδη μία αυτο-σύ γκρουση. '
Έχω τρεις ερωτήσεις, και θα ήμουν ευγνώμων για τυχόν επεξηγήσεις, είτε εκ μέρους των αναγνωστών, είτε εκ μέρους του συγγραφέως, αν φυσικά οι διδακτικές και ερευνητικές δραστηριότητες το επιτρέψουν.
1) Τί εννοεί ο συγγραφεύς με τον όρο 'αναγκαιότητα' και τί με τον 'δραματικό χαρακτήρα' της ζωής; Οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι δεν πιστεύουν σε κανέναν ντετερμινισμό και σε καμιά πλατωνίζουσα αναγκαιότητα. Αυτά είναι νεο-παγανιστικές (άπαγε!) κατηγορίες σκέψης.
2) Έπειτα, δυσκολεύομαι πολύ να κατανοήσω το νόημα και την πολύπλοκη συντακτική δομή της πρότασης που ακολουθεί:
'ικανοποιούμενης μιας ορμής, πα ραμένει λογικά (αντιφατικά ή εναντιωματικά) η αντίθετή της ανικανοποίητη! '
Το υποκείμενο της μετοχής 'ικανοποιούμενης' είναι πιθανώς η 'ζωή΄, αλλά ίσως πάλι η αναγκαιότητα... όπως και να έχει, ποιά είναι η 'αντίθετή της' που 'παρμένει ανικανοποίητη' όταν ικανοποιείται εκείνη, και μάλιστα 'αντιφατικά ή εναντιωματικά';
Κάπου εδώ αρχίζω και μπερδεύομαι. Ευγένιε και καλέ Διαχειριστή, βοηθάτε με!
3) Όμως απορία προκαλεί και η punchline (όπως λέμε εμείς οι αστοί φωταδιστές της Εσπερίας, για να μην ξεχνιόμαστε) ότι:
'Αυτό συνιστά ήδη μία αυτο-σύ γκρουση. '
Ποιό είναι μια αυτοσύγκρουση; Και τί σημαίνει 'αυτο-σύγκρουση'; Μπορεί κανείς να συγκρούεται με τον εαυτό του; Πώς γίνεται αυτό; Συνήθως η σύγκρουση προϋποθέτει δύο εμπλεκόμενα μέρη (συν+κρούση). Τί θέλει να μας πει ο Λέκτορας Τσιτσίγκος;
Ελπίζω η κριτική μου να γίνει δεκτή από τους διαχειριστές του φιλόξενου Αντίφωνου και, ει δυνατόν, να συνεχιστεί η συζήτηση σε κλίμα γόνιμου διαλόγου.
Ευχαριστώ.
-
2009-12-02 19:20:37 | Φρίντριχ
Αγαπητέ εν Χριστώ Π. Ρωμανίδη,
ερωτάς: 1) Τί εννοεί ο συγγραφεύς με τον όρο 'αναγκαιότητα' και τί με τον 'δραματικό χαρακτήρα' της ζωής; Οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι δεν πιστεύουν σε κανέναν ντετερμινισμό και σε καμιά πλατωνίζουσα αναγκαιότητα. Αυτά είναι νεο-παγανιστικές (άπαγε!) κατηγορίες σκέψης.
Απαντώ: η θεία χάρις και η προδιαγεγραμμένη πορεία του ανθρώπου στον κόσμο της ύλης συνιστά ήδη μία αναγκαιότητα εξ αποκαλύψεως θεωρούμενη και επιστεγασμένη από το Άγιο Πνεύμα. Εδώ έγκειται φυσικά και ο δραματικός χαρακτήρας της ζωής: ενώ τα μελλούμενα είναι γνωστά στον Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, η γνώση αυτή δεν είναι εφικτή για εμάς (εκτός κι αν έχουμε τους θεϊκούς σπινθήρες εντός μας, όπως έλεγαν κάποιοι γνωστικοί και άλλοι αιρετικοί) και έτσι διαβιούμε ως άλλοι Οιδίποδες στο πέρασμά μας προς τον χώρο των Ιδεών (άπαγε εσύ).
Γράφεις: 2) Έπειτα, δυσκολεύομαι πολύ να κατανοήσω το νόημα και την πολύπλοκη συντακτική δομή της πρότασης που ακολουθεί:
'ικανοποιούμενης μιας ορμής, πα ραμένει λογικά (αντιφατικά ή εναντιωματικά) η αντίθετή της ανικανοποίητη! 'Διορθώνω: Συντακτική ανάλυση πρώτα και πάντα αγαπητέ αδελφέ, όπερ έδει δείξαι. Η ικανοποιούμενη ορμή είναι μετοχή υποθετική (γενική απόλυτη). Οπότε αναλύεται: "Εάν ικανοποιήσω μία ορμή, η αντίθετή της μένει ανικανοποίητη". Εξήγηση / πρόταση: Εάν συνευρεθώ ερωτικώς με μία γυναίκα τότε η ορμή μου αυτή ικανοποιείται, αλλά παραμένει ανικανοποίητη η ορμή μου να συνευρεθώ με άντρα (αντιφατικά) ή η ορμή μου να συνευρεθώ (πλέον όχι σωματικά αλλά πνευματικά - βλ. Αγία Τερέζα της Άβιλα, 1512-1582) μετά του Κυρίου ημών (εναντιωματικά).
Απορείς: Ποιό είναι μια αυτοσύγκρουση; Και τί σημαίνει 'αυτο-σύγκρουση'; Μπορεί κανείς να συγκρούεται με τον εαυτό του; Πώς γίνεται αυτό; Συνήθως η σύγκρουση προϋποθέτει δύο εμπλεκόμενα μέρη (συν+κρούση). Τί θέλει να μας πει ο Λέκτορας Τσιτσίγκος;
Εξηγώ: Αυτοσύγκρουση είναι το φαινόμενο που παρατηρείται όταν προσπαθώ να ικανοποιήσω πολλές ορμές ταυτόχρονα. Συγχωρήστε με, θα γίνω εικονκλάστης και δεν θα προβώ σε περιγραφές για τους συνδυασμούς των ανωτέρω (βλ. 2) ορμών. Καλύτερο παράδειγμα αυτοσύγκρουσης είναι το άρθρο του Λέκτορα Τσιτσίγκου: είναι γεμάτο αντιφάσεις και επικοινωνιακές μεγαλοστομίες χωρίς ουσιώδες νόημα. Παράδειγμα επίσης αυτοσύγκρουσης είναι το παλαιό ανέκδοτο για τους τροτσκιστές και τη διάσπαση των οργανώσεών τους, αν με εννοείτε Πατέρα.
Απολογούμαι για τους χαρακτηρισμούς, θα προσπαθήσω ειλικρινά να τους αποφύγω, καθώς βλέπω ότι και το ύφος των άλλων σχολιαστών δεν τους επιτρέπει.
-
2009-12-02 20:30:48 | Πατέρας Ρωμανίδης
Φρίντριχ, η απάντησή σου είναι μεστή αδελφικής αγάπης και αγιοπατερικής έμπνευσης. Οι εξηγήσεις σου μου ενεθύμησαν τον Ιερό Χρυσόστομο και τα σχόλιά του εις την Γένεσιν. Σε ευχαριστώ καρδιακώς, μολονότι υπέπεσες εις εν δογματικόν και ομολογιακόν σφάλμα, πιθανώς εκ ζήλου. Η Τερέζα της Άβιλα είναι Αγία των Λατίνων, ουχί της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας.
Τώρα, έχω μιαν ακόμη απορία, και αν θες μου την εξηγείς. Αφορά την
'αντιφατική ή εναντιωματική΄ ικανοποίηση μιας εκάστης ορμής (το νόημα είναι σαφες τώρα, καθώς αρχικά ταλαντευόμουν σχετικά με το αν ο συγγραφεύς εννοεί την ορμή της αναγκαιότητας, την ορμή της ζωής, ή κάθε ορμή γενικώς).Όπως γράφεις, κατά τον Λέκτοραν Τσιτσίγκον η ικανοποίηση της ορμής να συνευρεθεί τις σαρκικώς μετά γυνός δημιουργεί εν αυτώ την αντιφατικήν, ήτοι αντίθετον ορμήν δια συνουσίαν μετά ανδρός.
Πειράζει που εις εμέ δημιουργει και πάλι την ορμήν δια συνεύρεσιν μετ' άλλης γυναικός και ουχί μετ' ανδρός; Μήπως είμαι αιρετικός, αφού εδώ φαίνεται να αποκλίνω από την διατύπωσιν του Λέκτορος Τσιτσίγκου, που εμφατικώς προσδιορίζει την 'αντιφατικότηταν', ήτοι την αντίρροπον κατεύθυνσιν της παραπληρωματικής ορμής;
Δεν θέλω να υποπέσω εις νέον αιρετικόν ατόπημα, καθώς μόλις πρόσφατα απελευθερώθηκα από την πλανερή σέχτα των Νεο-παγανιστών (απάγετε! απάγετε!). Αδελφέ Φρίντριχ, βοηθάτε (αλλιώς θα πάω να δω τον Πνευματικόν μου).
-
2009-12-02 20:54:51 | Ανώνυμος
Αχ, εν Χριστώ αδελφέ Π. Ρωμανίδη,
είθε η χάρις του Αγίου Πνεύματος να σε λυτρώσει από τις βλάσφημες σκέψεις, πράξεις και λόγους (καθότι όλα είναι αμαρτία). Ευρίσκεσαι δυστυχώς σε πλάνη.
Κατ' αρχάς το θεοφόρο παράδειγμα της Αγίας Τερέζας της Άβιλα, βρήκε μιμητές και εν Ελλάδι (Βλ. "Αγία" Αθανασία του Αιγάλεω), ενώ δεν είναι παρά η συνέχισις της άμωμου προσπάθειας των ιδικών μας Πατέρων να βιώσουσι το Φως του Θαβώρ. Ιεροσύνη υπάρχει και εις την καθολικήν (αν και αιρετικώς τρόπον τινά) εκκλησίαν. Ουχί όμως εις τους Προτεστάντας, καθότι αριστοτελίζονται και αναλυτικοί φιλόσοφοι και υπέρμαχοι του Μάαστριχτ.
Τώρα ως προς το ερώτημα που προσφυώς έθεσες: η αρσενοκοιτία είναι παραπληρωματική ορμή, εξ ου και τιμωρείται (το Ιερόν Πηδάλιον προβλέπει εξ μήνες νηστεία και αποχή από την θεία ευχαριστία).
Η εύρεσις μετά τινός άλλης γυναικός (όπως επίσης και ο αυνανισμός) είναι συμπληρωματική ορμή (ερμηνεύων πάντα τα λόγια του Λέκτορος Τσιτσίγκου) και ουχί παραπληρωματική. Εκλαμβανόμενη λοιπόν ως πράξη μετά τον κόρον τιμωρείται και αυτή από το Πηδάλιον αλλά ευμενεστέρως. Θα πρότεινα ίσως προς λύσιν του αδιεξόδου μία ερμηνεία των κάτωθι λεγομένων του Λέκτορος Τσιτσίγκου: "θα έπρεπε πολιτικά να εξευρεθεί ένας άλλος τρόπος ενάσκησης της πολυπολιτισμικότητας: η δια των ποικίλων συμβόλων μη πρόκληση και εξερεθισμός" να συνερευθείς - έαν δεν αντέχεις - μετά αγγλίδος τινος ούτως ώστε να ενασκήσεις την πολυπολιτισμικότητά σου, χωρίς όμως να υπεισέλθεις σε σύμβολα και ιδιαίτερους εξερεθισμούς.
Ελπίζω ειλικρινώς να σε βοήθησα.
-
2009-12-02 21:01:55 | Φρίντριχ
Κύριε Διαχειριστά,
σας ζητώ να μου αποδοθεί η πατρότης του παραπάνω μηνύματος (εκ παραδρομής δις σταλθέντος) καθότι, όπως επεζήτουν με θέρμη να λυτρώσω τον αδελφόν Π. Ρωμανίδη εκ της αγωνίας του, εξέχασα να βάλω το όνομά μου.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων
-
2009-12-02 22:12:17 | Πατέρας Ρωμανίδης
Αδελφέ Φρίντριχ, οποία ποιμενική αγάπη εξεδήλωσες εις το μήνυμά σου!
Ωστόσο, είμαι βραδύνους και δεν αντιλαμβάνομαι το πνεύμα της συμβουλής σου. Ο Λέκτορας Τσιτσίγκος μας λέγει ότι πάσα ορμή εκτροχιάζεται εις την αντίθετόν της. Και ερωτώ. Εάν τούτο συμβαίνει εις τον ιδικόν του βίον, διατί δεν συμβαίνει εις τον δικόν μου και εμμένω εις τας μιαράς Σαξόνισσας, ιδίως Παρασκευάς και Σάββατα;
Όντως τώρα, αι Αγγλίδαι εισίν ολότελα αποκομμένες από τον συμβολισμόν της Εκκλησίας, καθότι η λογοκρατική αίρεσις του Προτεσταντισμού, απόρροια του εξορθολογιστικού προτάγματος της Μεταρρυθμίσεως, εισήλθεν πλέον εις το Ντ-Εν-Εϊ τους διαβρώνοντας την πνευματικήν διάστασιν του ανθρώπινου Είναι. Ως εκ τούτου, αδυνατώ να προσλάβω ολοκληρωμένην ηδονήν εξ οιασδήποτε σαρκικής επαφής μετά των περιφερομένων αυτών σαρκίων (μολονότι εδοκίμασα, ίνα γίνω αμαρτωλός και άρα να σωθώ, καθώς, όπως έλεγε και ο μέγας Ρασπούτιν, για να σωθείς πρέπει να αμαρτήσεις πρώτα).
Μάλιστα πάμπολλαι Σαξόνισσαι ανετράφησαν με τα άθλια φιλοσοφικά διδάγματα του ΑΘΕΟΥ Βερτράνδου Ράσσελλ, όστις ήταν εκ των προμηθεϊκών μορφών της εκκοσμικεύσεως, καθώς και με τας συλλογιστικάς μεθόδους και παίγνια του έτερου Κανταβουργιανού, ήτοι του εβραιο-τοιούτου (διότι τοιούτος ήτο) Βιττγκενσταϊν. Φαντάζεσαι λοιπόν, αδερφέ, πώς η συνεύρεσις μετά τοιαύτας φοιτήτριας εις την Μέκκαν της κοσμικής και τάχα 'προοδευτικής' σκέψεως με κάνει να νοσταλγώ, ως άλλος Οδυσσεύς, την αγιοπατερικήν μας παράδοσιν, κυρίως δε, τον φωτισμένον λόγον του Λέκτορος Τσιτσίγκου και του γλωσσοπλάστου Ζουράρεως.
Και έρχομαι εις το προκείμενον. Διέκρινες μήπως και εσύ, αδελφέ Φρίντριχ, συνάφειαν τινά ανάμεσα στην έννοιαν του 'συναμφότερου' κατά Ζουράριν και τας εννοίας της αντιφάσεως και 'αυτο-συγκρούσεως' εις το έργον του Λέκτορος Τσιτσίγκου; Δεν σχετίζονται αι μεν προς τας δε ωσάν η φιλοσοφία του Εγέλου μετ' εκείνης του Νίτσε; Φυσικά η θεωρητική θεμελίωσις ευρίσκεται εις την παλαμικήν παράδοσιν και ενωρίτερα ακόμη, εις τον Αγιον Μάξιμον τον Ομολογητήν.
Σκέφτομαι όπως εγκαταλείψω την μιαράν γλωσσανάλυσιν των Σαξόνων και συγγράψω μιαν διδακτορικήν διατριβήν επί του θέματος αυτού.
ΥΓ. Χαίρομαι που μελετάς το Πηδάλιον της Εκκλησίας μας.
-
2009-12-03 01:07:43 | Ευγένιος
Μιας και ζήτησες τη βοήθειά μου, η γνώμη μου για όσα έγραψες και για το διάλογό σου με τον Φρίντριχ είναι:
DNFTT
Για λεπτομέρειες, εδώ:
http://en.wikipedia.or g/wiki/Troll_%28Internet% 29
-
2009-12-02 22:46:55 | Γιώργος Καστρινάκης - ευχαριστώ
Θέλω να ευχαριστήσω τον συντάκτη του άρθρου για αυτή την κατάθεση.
Ειδικά η εισαγωγή του, προβαίνει ακριβή και πηγαία. Σε σημείο ώστε να εγείρει τέτοιον ορυμαγδό, ο οποίος εν τέλει υπογραμμίζει τη δραστικότητά της.
Επί της ουσίας: Η καταδίωξη των συμβόλων ασκείται, ήδη, σε κλίμακα ολοκληρωτική. Η καταδίωξη των προσώπων παραμένει, εισέτι, περιπτωσιολογική.
Αφορά τους λίγους, εκείνους, που επιμένουν να δίνουν δημόσια έκφραση στη φωνή των πολλών.
Το τελικό διακύβευμα είναι αν θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι που θα επιτρέπουν στους αντιφρονούντες (προς τον κυρίαρχο λόγο) να επικοινωνούν μεταξύ τους.
Κατά τούτη την έννοια, οι επιθέσεις εναντίον του συγκεκριμένου συγγραφέα (και όχι, καν, εναντίον της συγγραφής του) έχουν ως πραγματικό στόχο την αποδόμηση, αυτού καθεαυτόν, του χώρου που τον φιλοξένησε .ΥΓ: Δεν έχω καμμία αντίρρηση, την τελευταία λέξη να την κρατήσει, και τώρα, σφιχτά ο κυρίαρχος λόγος. Προτείνω, απλώς, στους αναγνώστες να παρατηρήσουν πως όταν αυτός περιέρχεται σε αμήχανη θέση, ταχυδακτυλουργεί να αποδώσει στους αντιφρονούντες τα αντίθετα από εκείνα που πράγματι είπαν.
-
2009-12-02 22:57:35 | Πατέρας Ρωμανίδης
Αγαπητέ Γιώργο Καστρινάκη,
ωραία μας τα λέτε - όντως υπάρχει κυρίαρχος λόγος και λόγος αντιφρονούντων. Μόνο που εσείς αντιστρέψατε τους πόλους.
Βλέπετε, στην Ελλάδα κυρίαρχος λόγος είναι αυτός του κου Τσιτσίγκου, της Ορθοδοξίας και του ελληνικού επαρχιωτισμού-απομονωτισμ ού.
Τους πραγματικούς αντιφρονούντες θα πρέπει να ψάξετε πολύ για να τους βρείτε - εάν φυσικά σας ενδιαφέρει αυτό το 'διακύβευμα', για να χρησιμοποιήσω έναν όρο του συρμού. Σας εύχομαι καλή τύχη.
-
2009-12-03 09:36:06 | Φρίντριχ
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η αντιστροφή του κ. Καστρινάκη. Να θεωρεί αντιφρονούντες αυτούς που επί 17 αιώνες συμπορεύονται με όλες τις εξουσίες (αυτοκράτορα, σουλτάνο, μεταξά, ες-ες, παπαδόπουλο κοκ) και όχι αυτούς οι οποίοι υπέστησαν δεινά από την εκκλησία (Υπατία, Ρήγα, Υψηλάντη, Καΐρη κοκ); Ούτε καν ευρηματικό δεν είναι. Δεν διαφωνώ ότι σε παγκόσμιο επίπεδο καταρρακώνονται σύμβολα και αξίες, αλλά να υπερασπιζόμαστε αυτούς οι οποίοι πάντοτε συνέβαλλαν στο σκοτάδι και την τυραννία; Από τα σύμβολα που κινδυνεύουν να σώσουμε αυτά της αμάθιας και της δεισιδαιμονίας;
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
Δεν έχω τις απαραίτητες γνώσεις , αλλά μου δημιουργήθηκαν μερικές σκέψεις πάνω στο θέμα. Νομίζω πως το σύμβολο λειτουργεί στο φαντασιακό του κάθε ανθρώπου. Ο σταυρός ή η εικόνα της Παναγίας δεν λειτουργούν «μαγικά» σε αυτόν τον κόσμο (όπως ίσος νομίζανε πριν την εικονομαχία και όπως ακόμα νομίζουν πολλές γιαγιάδες σήμερα). Με την απομάκρυνση των υλικών θρησκευτικών συμβόλων , δεν συντελείται και η διάλυση του φαντασιακού συμβόλου. Ίσα ίσα ίσος έτσι δίνεται η δυνατότητα στο φαντασιακό σύμβολο για μια πιο ουσιαστική μορφή, χωρίς τους περιορισμούς που προβάλουν πάνω του οι ανθρώπινες ψυχολογικές ανάγκες . Τελικά θέλω να καταλήξω πώς είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει ο σταυρός ή η εικόνα της Παναγίας στα σχολεία είναι το ίδιο. Δεν είναι το ξύλο και η μπογιά που λειτουργούν στο μαθητή σαν παράθυρο για το μεταφυσικό αλλά η εικόνα της Παναγίας στο φαντασιακό τους. Εκεί η εικόνα είναι απαλλαγμένη από τα «ενδύματα» αυτού του κόσμου και μπορεί να λειτουργήσει. Γιατί καμιά φορά το ξύλο και μπογιά μπορούν να γίνουν το πρώτο βήμα για να ταυτίσει κάποιος το μεταφυσικό με τις «μαγικές δυνάμεις» εδώ σε αυτόν τον κόσμο.
Λέγοντας ίσος χοντράδες θέλω να πω πως στην εποχή μας ίσος πια η ύπαρξη τον συμβολών με την υλική τους μορφή είναι πιο επικίνδυνη από ότι την εποχή της εικονομαχίας . Χωρίς να έχω τις γνώσεις και συνδέοντας ίσος με αυθαίρετο τρόπο τις άγιες εικόνες με τα θρησκευτικά σύμβολα, νομίζω πώς οι απαντήσεις είναι στις σκέψεις των πατέρων την εποχή της εικονομαχίας.