του Γιώργου Χ. Παπαδόπουλου, καθ. Νευροανατομικής στο ΑΠΘ
01) ΕΓΩ ΤΑΡΖΑΝ... ΕΣΥ ΤΖΕΪΝ; Είναι απόγευμα. Οι συναλλαγές στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης έχουν κλείσει. Η Τζέιν και η σύντροφός της βιάζονται να προλάβουν τα τελευταία ψώνια για το τραπέζι των Ευχαριστιών. Είναι απόγευμα. Η Φατιμά πλέκει ένα καλάθι στην όχθη ενός ποταμού του Μπανγκλαντές. Η μπούρκα που φοράει δεν την εμποδίζει να ρίχνει κλεφτές ματιές στα έξι παιδιά της που γυμνά παίζουν με το νερό. Οι κανόνες ηθικής στους οποίους υπακούουν η Τζέιν και η Φατιμά (πρέπει να) είναι ίδιοι;
02) ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ Ιούνιος. Ο Γιάννης έχει ανάγκη να κάνει ένα διάλειμμα από το εξαντλητικό διάβασμα. Ανοίγει την τηλεόραση για να παρακολουθήσει τον τελικό των 100 μέτρων στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Στίβου. Λίγα λεπτά μετά, τρεις δρομείς καταρρίπτουν το προηγούμενο ρεκόρ του αγωνίσματος. «Ολοι ντοπαρισμένοι είναι» σχολιάζει ο πατέρας του. «Ε, όχι και όλοι» αντιδρά έντονα ο Γιάννης και ετοιμάζει έναν δυνατό καφέ για να μπορέσει να συνεχίσει το διάβασμα. Η επέμβαση στη «φυσιολογική» κατάσταση του σώματος, του νου και της διάθεσης με στόχο να αυξηθούν οι επιδόσεις και οι «φυσικές» ικανότητες είναι προσωπικό και κοινωνικό θέμα. Ποια είναι τα όριά τους;



του Αντρέα Βασιλιά
του Ιωάννη Π. Ζώη
του
του Παναγιώτη Κονδύλη

