Στις 5/12 στο πατάρι του ΑΡΜΟΥ ο Γιώργος Κοντογιώργης παρουσίασε το βιβλίο: Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ του Θεόδωρου Ζιάκα."Ἀντικείμενο τοῦ βιβλίου εἶναι ὁ σύγχρονος μηδενισμός. Ὄχι ὁ μοντέρνος ἀλλὰ ὁ μεταμοντέρνος μηδενισμός.
Ὁ μοντέρνος μηδενισμὸς ἤθελε νὰ κατεδαφίσει τὶς κυρίαρχες ἀστικὲς ἀξίες. Ἤθελε νὰ ἐγκαθιδρύσει τὶς δικές του ἐπαναστατικὲς ἀξίες. Καὶ ἔκανε τὸν εἰκοστὸ αἰώνα τὸν «αἰώνα τῶν φονιάδων».
Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν μοντέρνο πρόγονό του, ὁ σύγχρονος μηδενισμὸς δὲν πιστεύει σὲ τίποτα. Ἀποδέχεται παθητικὰ τὴν ἀποσύνθεση ὅλων τῶν ἀξιῶν, ἔξω του καὶ μέσα του. «Στὸ ἕνα ἄκρο του πρόκειται γιὰ ἕνα εἶδος λαιμαργίας, μιὰ ἀκόρεστη ζήτηση γιὰ περισσότερα, ὅλο καὶ περισσότερα. Στὸ ἄλλο ἄκρο εἶναι ἕνα κράμα ἐγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστὰ στὴ δυστυχία καὶ τὸν θάνατο.»
Ὡς γενικευμένη ἀποσύνθεση τῶν ἀξιῶν, ὁ σύγχρονος μηδενισμός, ἀντιστοιχεῖ στὴν ἀποσύνθεση τῆς προσωπικῆς καὶ τῆς συλλογικῆς ταυτότητας. Τὸ ἄτομο διασπᾶται καὶ διαλύεται. Μαζί του σαπίζουν καὶ καταρρέουν οἱ συλλογικοὶ θεσμοί. Καὶ τὸ ὁλοκλήρωμά τους: τὸ ἐθνοκρατικὸ κεκτημένο.
Μήπως ἡ κατάσταση αὐτὴ ἀναγγέλλει τὸ τέλος τοῦ νεωτερικοῦ πολιτισμοῦ; Τὴν ὑποστροφὴ σὲ ἕναν τεχνικό-οἰκοφασιστικὸ κολεκτιβιστικὸ ἐφιάλτη; Ἢ ἀντίθετα τὴ μετάβαση σὲ ἕναν μεταατομικό/μετακολεκτιβιστικὸ πολιτισμό; Σὲ μία περαιτέρω βαθμίδα τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας;
Τέτοια εἶναι τὰ ἐρωτήματα ποὺ θέτει τὸ βιβλίο μέσα ἀπὸ τὴν ἀνάλυση τοῦ σύγχρονου μηδενισμοῦ. " 
και ο Νίκος Ράπτης μίλησε για την Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΑΥΛΟΚΡΑΤΙΑ του Ευάγγελου Κοροβίνη.
Ὁ μοντέρνος μηδενισμὸς ἤθελε νὰ κατεδαφίσει τὶς κυρίαρχες ἀστικὲς ἀξίες. Ἤθελε νὰ ἐγκαθιδρύσει τὶς δικές του ἐπαναστατικὲς ἀξίες. Καὶ ἔκανε τὸν εἰκοστὸ αἰώνα τὸν «αἰώνα τῶν φονιάδων».
Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν μοντέρνο πρόγονό του, ὁ σύγχρονος μηδενισμὸς δὲν πιστεύει σὲ τίποτα. Ἀποδέχεται παθητικὰ τὴν ἀποσύνθεση ὅλων τῶν ἀξιῶν, ἔξω του καὶ μέσα του. «Στὸ ἕνα ἄκρο του πρόκειται γιὰ ἕνα εἶδος λαιμαργίας, μιὰ ἀκόρεστη ζήτηση γιὰ περισσότερα, ὅλο καὶ περισσότερα. Στὸ ἄλλο ἄκρο εἶναι ἕνα κράμα ἐγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστὰ στὴ δυστυχία καὶ τὸν θάνατο.»
Ὡς γενικευμένη ἀποσύνθεση τῶν ἀξιῶν, ὁ σύγχρονος μηδενισμός, ἀντιστοιχεῖ στὴν ἀποσύνθεση τῆς προσωπικῆς καὶ τῆς συλλογικῆς ταυτότητας. Τὸ ἄτομο διασπᾶται καὶ διαλύεται. Μαζί του σαπίζουν καὶ καταρρέουν οἱ συλλογικοὶ θεσμοί. Καὶ τὸ ὁλοκλήρωμά τους: τὸ ἐθνοκρατικὸ κεκτημένο.
Μήπως ἡ κατάσταση αὐτὴ ἀναγγέλλει τὸ τέλος τοῦ νεωτερικοῦ πολιτισμοῦ; Τὴν ὑποστροφὴ σὲ ἕναν τεχνικό-οἰκοφασιστικὸ κολεκτιβιστικὸ ἐφιάλτη; Ἢ ἀντίθετα τὴ μετάβαση σὲ ἕναν μεταατομικό/μετακολεκτιβιστικὸ πολιτισμό; Σὲ μία περαιτέρω βαθμίδα τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας;
Τέτοια εἶναι τὰ ἐρωτήματα ποὺ θέτει τὸ βιβλίο μέσα ἀπὸ τὴν ἀνάλυση τοῦ σύγχρονου μηδενισμοῦ. "
Ακούστε εδώ και τους δύο:
Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.124!
κατεβάστε εδώ την "συν-ομιλία" τους.και ο Νίκος Ράπτης μίλησε για την Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΑΥΛΟΚΡΑΤΙΑ του Ευάγγελου Κοροβίνη. Ακούστε εδώ:
Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.124!
κατεβάστε εδώ την ομιλία του."Τὸ βιβλίο εἶναι μία σύντομη ἱστορικὴ μελέτη, ἡ ὁποία ἀναδεικνύει μὲ ἐνάργεια τὸν οὐσιώδη χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς, ποὺ εἶναι ἡ ΦΑΥΛΟΚΡΑΤΙΑ.
«Φαυλοκρατία» εἶναι ἕνας τρόπος ἄσκησης τῆς πολιτικῆς λειτουργίας, στὸ πλαίσιο τοῦ ὁποίου ἀπο-πολιτικοποιεῖται ἡ Πολιτική, ἐκπίπτοντας σὲ προσωπικὴ συναλλαγή, ὅπου ὁ μὲν «πολιτικὸς» βλέπει τὴν ἐξουσία ὡς αὐτοσκοπό, ὁ δὲ «πολίτης» ὡς «μέσον» γιὰ τὴν «τακτοποίησή» του. Στὴ φαυλοκρατία ἡ Πολιτικὴ μεταβάλλεται στὸ ἀντίθετό της: ἀποξενώνεται τελείως ἀπὸ τὸ Συλλογικὸ συμφέρον καὶ γίνεται ἐξ’ ὁλοκλήρου ἰδιωτική-ἀντικοινωνικὴ ὑπόθεση.
Ὡς ὅρος πολεμικῆς χρησιμοποιεῖται κυρίως ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε «ἐκσυγχρονιστὲς» ἐναντίον τῶν «συντηρητικῶν» ἀντιπάλων τους. Ἡ φαυλοκρατία ὅμως, ὡς τρόπος πολιτικῆς λειτουργίας, ὑπερβαίνει τὴν ἀντίθεση «συντηρητισμοῦ» / «ἐκσυγχρονισμοῦ». Διαπερνᾶ ὅλα τὰ κόμματα καὶ πρωτίστως τὸ ἑκάστοτε κυβερνῶν κόμμα. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι διαχρονικῶς κυρίαρχη.
Ὁ Κοροβίνης δὲν ἀντιμετωπίζει τὴ φαυλοκρατία ὡς «ἐκσυγχρονιστής». Δὲν κρίνει, δηλαδή, τὴ φαυλοκρατικὴ πολιτικὴ πρακτικὴ μὲ βάση τὰ ἄλλοθι τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ἀλλὰ μὲ βάση τὶς καταστρεπτικὲς συνέπειές της γιὰ τὴ χώρα. Ἀπ’ αὐτὲς κρίνει καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς «ἐκσυγχρονιστές», οἱ ὁποῖοι δὲν κόβουν ποτὲ τὸν ὀμφάλιο λῶρο ποὺ τοὺς συνδέει μὲ τὴ φαυλοκρατία.
Ἐξετάζοντας τὴ φαυλοκρατία σὲ σχέση μὲ τὶς συνέπειές της καὶ μόνο, ὁ Βαγγέλης Κοροβίνης βοηθᾶ τὸν ἀναγνώστη νὰ προσεγγίσει μὲ ἕναν ἀμερόληπτο τρόπο τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ φαινόμενο."
«Φαυλοκρατία» εἶναι ἕνας τρόπος ἄσκησης τῆς πολιτικῆς λειτουργίας, στὸ πλαίσιο τοῦ ὁποίου ἀπο-πολιτικοποιεῖται ἡ Πολιτική, ἐκπίπτοντας σὲ προσωπικὴ συναλλαγή, ὅπου ὁ μὲν «πολιτικὸς» βλέπει τὴν ἐξουσία ὡς αὐτοσκοπό, ὁ δὲ «πολίτης» ὡς «μέσον» γιὰ τὴν «τακτοποίησή» του. Στὴ φαυλοκρατία ἡ Πολιτικὴ μεταβάλλεται στὸ ἀντίθετό της: ἀποξενώνεται τελείως ἀπὸ τὸ Συλλογικὸ συμφέρον καὶ γίνεται ἐξ’ ὁλοκλήρου ἰδιωτική-ἀντικοινωνικὴ ὑπόθεση.
Ὡς ὅρος πολεμικῆς χρησιμοποιεῖται κυρίως ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε «ἐκσυγχρονιστὲς» ἐναντίον τῶν «συντηρητικῶν» ἀντιπάλων τους. Ἡ φαυλοκρατία ὅμως, ὡς τρόπος πολιτικῆς λειτουργίας, ὑπερβαίνει τὴν ἀντίθεση «συντηρητισμοῦ» / «ἐκσυγχρονισμοῦ». Διαπερνᾶ ὅλα τὰ κόμματα καὶ πρωτίστως τὸ ἑκάστοτε κυβερνῶν κόμμα. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι διαχρονικῶς κυρίαρχη.
Ὁ Κοροβίνης δὲν ἀντιμετωπίζει τὴ φαυλοκρατία ὡς «ἐκσυγχρονιστής». Δὲν κρίνει, δηλαδή, τὴ φαυλοκρατικὴ πολιτικὴ πρακτικὴ μὲ βάση τὰ ἄλλοθι τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ἀλλὰ μὲ βάση τὶς καταστρεπτικὲς συνέπειές της γιὰ τὴ χώρα. Ἀπ’ αὐτὲς κρίνει καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς «ἐκσυγχρονιστές», οἱ ὁποῖοι δὲν κόβουν ποτὲ τὸν ὀμφάλιο λῶρο ποὺ τοὺς συνδέει μὲ τὴ φαυλοκρατία.
Ἐξετάζοντας τὴ φαυλοκρατία σὲ σχέση μὲ τὶς συνέπειές της καὶ μόνο, ὁ Βαγγέλης Κοροβίνης βοηθᾶ τὸν ἀναγνώστη νὰ προσεγγίσει μὲ ἕναν ἀμερόληπτο τρόπο τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ φαινόμενο."
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
